شب يلدا

می دانم این مطلب را دوگروه نخواهند خواند :

گروه اول که زمان جنگ را ندیده اند و مطالب من برایشان کاملاً قابل درک نیست .

گروه دوم ،کسانی که آنروز ها را در کوره ی جنگ گذرانده اند ولی امروز  برای گریز از تضاد زمان، آنرا به فراموشی سپرده اند  و  برای جلوگیری از گسترش این تضاد در جانشان، بازهم این مطالب را نخواهند خواند و البته خودم هم جزء گروه دوم هستم . پس با خیال راحت می نویسم ، مطلبی را که خواننده ای نخواهد داشت .

    با اینکه صبح از خانه بیرون زدیم ولی دم دمای غروب بود كه مقابل پادگان زنده یاد حاج احمد متوسلیان یا پادگان دوکوهه ، رسیدیم . باران به شدت می بارید و هوا اندکی سرد بود . از ماشین پیاده شدم و برای صحبت و هماهنگی وارد اتاقک دژبانی پادگان شدم .

دژبان گفت : باید فرمانده پادگان اجازه دهد تا بتوانید شب را بمانید .

و اشاره کرد به تویوتایی که در حال خروج از پادگان بود و گفت :

 او فرمانده ی پادگان است .

سريع  از دژبانی خارج شدم و به تویوتا که حالا داشت آرام ، آرام از جلو دژبانی عبور می کرد ، نزدیک شدم  و گفتم :

-         سلام برادر

-         علیک سلام

-         می خواستیم شب را در پادگان بمانیم .

-         معرفی نامه از سپاه استان آورده اید ؟

-         نه !

-         کارت شناسایی دارید ؟

-         بله 

     کارت بسیج را از جیبم بیرون آوردم و به او دادم .

 یک مرد میان سن با ریش سیاه و چهره اي مهربان در لباس سبز سپاه ،

گفت : بابا این کارت ها که دیگر اعتبار ندارد .

از لحن صحبت کردنش فهمیدم که قصد شوخی دارد .

گفتم : چی چی رو اعتبار نداره ، ارزشش از پاسپورت هم بیشتره . ما با این کارت، به خارج از کشور هم رفتیم !

از ماشین خودش پیاده شد و با من دست داد و گفت من دور می زنم ، شما هم به دنبال من بیایید

با پراید سفید " هاچ بک" به دنبالش از دژبانی گذشتیم و اولین چیزی که نظرمان را جلب کرد ، استخر خالی بزرگی بود که تعدادی قایق موتوری زمان جنگ در آن قرار داشت .

    به نزدیک ساختمانهای یک طبقه رسیدیم . از ماشین پیاده شد و به چند ساختمان همجوار سر زد . آخر بندگان خدا آمادگی پذیرش مهمان ، آنهم در نزدیکی شب یلدا را نداشتند !

     بعد از هماهنگی كه شايد ده دقيقه به طول انجاميد ، با یک سرباز وظیفه ، پیش ما برگشت . بنده ی خدا فرمانده پادگان به خاطر ما  خیسِ خیس شده بود . بعد از سفارشاتي كه در مورد ما  به سرباز نمود، از ما خدا حافظي كرد و ما هم از او تشکر کردیم و به همدیگر گفتیم : هنوز اینجا بوی حاج همت هست ، بوی ایثار و معرفت هست ، او با تمام درجه و مقام خود ، نیم ساعت علاف ما شد  در حالیکه با یک کلمه ی" نمی شود " می توانست خودش را راحت کند .

    به همراه سرباز وارد ساختمان شدیم و او اتاق کوچکی را که احتمالاً مال خودشان بود ، به ما نشان داد و گفت: بفرمایید راحت باشید .               

در اتاق چند پتو و دستگاه تلفن بی سیم و وسایل نظامی قرار داشت . راستی چقدر به ما اعتماد کرده بودند !

 لحظات غروب بود. برایمان چایی آوردند و پس از خوردن ، آماده ی نماز شدیم .

نیم ساعتی گذشت ، دیدیم بنده ی خدا سرباز در حالیکه آب باران از سر و صورتش می ریخت با تعدادی پتو وارد اتاق شد .

    گویا به خاطر ما رفته و از تدارکات پادگان که با ساختمان ما فاصله زیادی داشت ، برای ما پتو گرفته بود . پتو ها را زمین گذاشت و گفت : هر کاری داشتید ما در اتاق مجاور هستیم ، اطلاع دهید . ما هم با شرمندگی از او تشکر کردیم .چیزی که از آن زمان تا کنون (که چهار ، پنج سال می گذرد) ، هنوز مرا ناراحت می کند این است که چرا ما دست خالی به آنجا رفتیم ، چرا در نزدیکی شب یلدا، میوه یا شیرینی برایشان،  با خود نبرده بودیم .

(ناگفته نماند که چند سال بعد جبران کردیم )

بعد از مدت کوتاهی شام ساده ای که زمان جبهه به آن" تاس کباب" می گفتند ، برایمان آوردند . مقداری آبگوشت با گوشت و سیب زمینی داخلش !

    پس از صرف شام سفره را جمع کردیم و قصد داشتیم ، ظرف ها را برای شستن ببریم که باز همان سرباز جوان پیدا شد و ظرف ها را با اصرار از ما گرفت و برد .

خدایا چقدر شرمنده شدیم ، هیچ راه جبران هم ندارد ،

پس از صرف چایی ، سراغ بچه های تفحص را گرفتیم .

    گفتند مقرشان همین ساختمان مجاور است ولی دیروز برای تشییع جنازه ی دوستشان که اخیراً در تفحص شهداي دفاع مقدس ، شهید شده بود ، به تهران رفته اند .

چقدر حیف شد ، خیلی دوست داشتم عمق عشق و ارادت آنها به شهدا را در چهره ی آفتاب سوخته شان ببینم .

از سربازان خواهش کردیم ، ما را به حسینیه ی حاج همت ببرند .

    همه با هم از ساختمان بیرون آمدیم ، شدت باران کمتر شده بود ولی  روی زمین جای خشک برای پاگذاشتن، وجود نداشت . با هر زحمتی که بود ، خودمان را به حسینیه رساندیم . اتاقک کوچکی در جوار حسینیه بود که نور کمی از آن به بیرون می تراوید . سرباز همراه ما به آنجا رفت و سرباز مسئول حسینیه را با خود آورد تا حسینیه را برای ما چها نفر باز کند !  تعدادی از چراغ های حسینیه را روشن کردند و ما را با حسینیه و خاطره ی حاج همت و شهدا ، تنها گذاشتند !

    خدای من ، اینجا همان محل است که شب های عملیات بچه ها همدیگر را بغل می کردند . دعا می خواندند و اشک می ریختند ! نماز شب می خواندند ، چه کسانی ؟ امثال حاج همت و حاج احمد متوسلیان !

    دوست داشتم در و دیوارش را بوسه باران کنم ، دوست داشتم فریاد بزنم ، دوست داشتم دیوانه شوم ، به خدا خیلی دلم می خواست همان لحظه همانجا قبض روح شوم . چون به مقدس تر از آنجا  دسترسی نداشتم .

نمازی خواندیم ، نمازي كه در وصف نمي گنجد . گویی همه ی ارواح شهیدان با ما به نماز ایستاده بودند .

نوشته شده توسط خانم سولماز حسن پور